تبليغاتX
..:::دفتر باد:::..
..:::دفتر باد:::..

شعر و داستان


قلم

ای قلم بشکن تو از این آه من
یا بسوز
از این غم جانکاه من
یا برایش نامه ای از دل نویس
یا بکش شکل مرا با چشم خیس

ای قلم از من برایش ناله کن
شعر هایم شعر هایم را
برایش نامه کن

ای قلم
تو بوده ای در دست من
شاهدی بر هر چه بود و هست من

ای قلم
ای شاهد شب های من
ای که هستی همدم تنهای من

ای قلم اشکت نمی ریزد چرا؟
می برم حسرت به صبرت مر حبا

ای قلم
آخر نمی سوزی ؟بگو
از نگارش های من آتش بجو

ای قلم
در دست من فریاد کن
از غمم در هر کجا بیداد کن

ای قلم ای شاهد این آه من
بشکن آخر از غم جانکاه من
  

یکشنبه 1388/02/20  توسط قلم  |

 

دل فولادم

ول کنید اسب مرا
                    راه توشه ی سفرم را و نمد زینم را
                                                             و مرا هرزه درا،
                                                                               که خیالی سرکش
                                                                                                  به در خانه کشاندست مرا.
 
رسم از خطه ی دوری، نه دلی شاد در آن.
                                                     سرزمینهایی دور
                                                                         جای آشوبگران
 کارشان کشتن و کشتار که از هر طرف و گوشه ی آن
                                                                    می نشاندید بهارش گل با زخم جسدهای کسان.
*
فکر می کردم در ره چه عبث
                                    که ازین جای بیابان هلاک
                                                                    می تواند گذرش باشد هر راهگذر
                                                                                                         باشد او را دل فولاد اگر
و برد سهل نظر در بد و خوب که هست
                                                   و بگیرد مشکلها آسان.
                                                                               و جهان را داند
                                                                                               جای کین و کشتار
و خراب و خذلان.
 
                    ولی اکنون به همان جای بیابان هلاک
                                                                      بازگشت من میباید، با زیرکی من که به کار،
خواب پر هول و تکانی که ره آورد من از این سفرم هست هنوز
                                                                                   چشم بیدارم و هر لحظه بر آن می دوزد،
هستیم را همه در آتش بر پا شده اش می سوزد.
 
                                                          از برای من ویران سفر گشته مجالی دمی استادن نیست
منم از هر که در این ساعت غارت زده تر
                                                        همه چیز از کف من رفته به در
                                                                                             دل فولادم با من نیست
همه چیزم دل من بود و کنون می بینم
                                                 دل فولادم مانده در راه.
                                                                            دل فولادم را بی شکی انداخته است
دست آن قوم بداندیش در آغوش بهاری که گلش گفتم از خون وز زخم.
                                                                           وین زمان فکرم این است که در خون برادرهایم
ـــ ناروا در خون پیچان
                           بی گنه غلتان در خون ـــ
                                                            دل فولادم را زنگ کند دیگرگون.

نیما

سه شنبه 1388/02/15  توسط قلم  |

 

تنها

کنار برکه ای بنشسته تنها
افق خاموش ، شب در ظلمتی سرد
صدای ناله ی مرغان آبی
به گوش،چون ضجه ای از حاصل درد
و مهتاب با همه زیبایی خود
درون آب همچون یک صدف بود
کنارم تک درختی نیمه جان پژمرده انگار
تو گویی بود او هم بی هدف بود
دو چشمم خیره بر امواج دریا
که گویی با دلم در گفتگو بود
به ساحل می خرامید نرم و آرام
 نمی دانم که را در جستجو بود
من از آرامش شب مست بودم
نگاهم مات بود و غرق رؤیا
ولی در سینه دل فریاد می زد
 خدایا من گریزانم ز فردا

ghalam

پنجشنبه 1387/11/03  توسط قلم  |

 

روزگار

سلام

شاکی از روزگار و بازیهای گوناگون روزگار .

تو این روزگار

خوب که که خوبی میکنی بدی میکنه!

خوب که وفا میکنی بی وفایی میکنه!

خوب که خاکی و ساده برخورد می کنی میخواد لهت کنه !

حالا با این اوصاف کوچیک که خودتون کامل ترش رو میدونید . چه جوری با این روزگار باید برخورد کرد ؟

--------------------------------------------

از زندگی از این همه تکرار خسته ام
 از های و هوی کوچه و بازار خسته ام
دلگیرم از ستاره و آزرده ام ز ماه
امشب دگر ز هر که و هر کار خسته ام
دل خسته سوی خانه تن خسته می کشم
 آوخ ... کزین حصار دل آزار خسته ام
 بیزارم از خموشی تقویم روی میز
 وز دنگ دنگ ساعت دیوار خسته ام
 از او ککه گفت یار تو هستم ولی نبود
از خود که بی شکیبم و بی یار خسته ام
 تنها و دل گرفته و بیزار و بی امید
 از حال من مپرس که بسیار خسته ام
----------------------------------------

ghalam

متفرقه :

آخ دلم بد جور هوس دریای طوفانی رو کرده ! خیلی دلم آشوبه

ولی تا حالا حس کردین که

چه لذتی داره آروم شدن دریای طوفانی رو ببینی!

 و حس امواج  رو هنگامی که روی شونه های ساحل آروم میگیرن رو کامل حس کنی!!!!!

***

پی نوشت:

(منظور از روزگار ...... روزگار نیست!)

بدرود

دوشنبه 1387/10/23  توسط قلم  |

 

گفتن یا نگفتن

سلام

نوشتن هم کاره سختیه

گاهی چندین بار یک متن رو مینویسی ولی بازم حس میکنی یه چیزی کم داره ؟؟؟ چی معلوم نیست !

گاهی چندین کاغذ رو سیاه میکنم

                                                     اما.....

                                                                  آخر هیچ !!!!!!!

نوشتن رو واسه آروم شدن دوست دارم

....

کس را چه آگهی است
 از درد آن ستاره که در انتهای شب
 پیچد به خویشتن
 او سال ها ز محبس ظلمت
 فریاد خویش را
 تا اوج بیکرانه ی هستی
 پرواز داده است
 او با نگاه شوق
 هر نغمه ی پرنده ی آزاد بال را
 خوانده است سوی خویش
 غافل از آنکه هر چه به هستی جوانه زد
 از بند ناشناخته ای ناله می کند
 اما چه غم
کس را از آن ستاره ی جاوید منتظر
از او که در تنوره ی این شب
پیوسته چشم بسته و دربند
برگرد خویش گردد و گردد
 از خفتگان مگوی !
حتی نگاه خشم عقاب سپهر نیز
او را ندیده است .

 

دوشنبه 1387/10/09  توسط قلم  |

 

این سیب که ناچیده به دامان تو افتاد

من با غزلی قانعم و با غزلی شاد
 تا باد ز دنیای شما قسمتم این باد
 ویرانه نشینم من و بیت غزلم را
هرگز نفروشم به دو صد خانه ی آباد
من حسرت پرواز ندارم به دل آری
 در من قفسی هست که می خواهدم آزاد
 ای بال تخیل ببر آنجا غزلم را
 کش مردم آزاده بگویند مریزاد
 من شاعرم و روز و شبم فرق ندارد
 آرام چه می جویی از این زاده ی اضداد ؟
 می خواهم از این پس همه از عشق بگویم
یک عمر عبث داد زدم بر سر بیداد
مگذار که دندانزده ی غم شود ای دوست
 این سیب که ناچیده به دامان تو افتاد

چهارشنبه 1387/10/04  توسط قلم  |

 

یاد کودکی بخیر ... عطر بارون و کوچه های خاکی !!! سادگی گذشته کجاست ؟؟

 بی تو از آخر قصه های مادربزرگ می ترسم
 می ترسم از صدای این سکوت سکسکه ساز
میدانم ! عزیز
 می دانم که اهالی این حدود حکایت
 مدام از سوت قطار و سقوط ستاره می گویند
 اما تو که می دانی
 زندگی تنها عبور آب و شکفتن شقایق نیست
 زندگی یعنی نوشتن یاس و داس و ستاره در کنار هم
 زندگی یعنی دام و دانه در دمانه ی دم جنبانک
زندگی یعنی باغ و رگ و بی پناهی باد
 زندگی یعنی دقایق دیر راه دور دبستان
 زندگی یعنی نوشتن انشایی درباره ی پرده ها و پنجره ها
زندگی تکرار تپش های ترانه است
 بیا و لحظه یی بالای همین بام بی بادبادک و بوسه بنشین
 باور کن هنوز هم می شود به پکی قصه های مادربزرگ هجرت کرد
 دیگر نگو که سیب طلای قصه ها را
 کرم های کوچک کابوس خورده اند
 تنها دستت را به من بده
 و بیا

قلم

سه شنبه 1387/09/26  توسط قلم  |

 

نیلوفر

ای کدامین شب
یک نفس بگشای
جنگل انبوه مژگان سیاهت را
تا بلغزد بر بلور برکه چشم کبود تو
پیکر مهتابگون دختری کز دور
با نگاه خویش می جوید
 بوسه شیرین روزی آفتابی را
 از نوازش های گرم دست های من
 دختری نیلوفرین شبرنگ مهتابی
 می تپد بی تاب در خواب هوسنک امید خویش
 پای تا سر یک هوس آغوش
و تنش لغزان و خواهش بارمی جوید
 چون مه پیچان به روی دره های خواب آلود سپیده دم
بسترم را
تا بلغزد از طلب سرشار
همچو موج بوسه مهتاب
روی گندم زار
 تا بنوشد در نوازشهای گرم دستهای من
شبنم یک عشق وحشی را
 ای کدامین شب
بک نفس بگشای سیاهت را

 

قلم

 

یکشنبه 1387/09/24  توسط قلم  |

 

یک

سلام

شروع کردن هم حس قشنگیه

شرمنده ام
 گفته بودم 
 دست بر دیوار دور آن ور دریا می زنم
و تا هزاره ی شمردن چشم می گذارم 
 گفته بودم
 غبار قدیمی تقویم را
 از شیشه های شعر وخاطره پاک نمی کنم
 گفته بودم
 صدای سرد سکوت این سالها را
 با سرود و سماع ستاره بر هم نمی زنم
 اما دوباره دل دل این دل درمانده
 تو را میهمان سایه گاه ساکت کتاب و کاغذ کرد
 هی
 همیشه همسفر حدود تنهایی
 بگذار که دفتر دریا هم
 گزینه ای از گریه های گاه به گاه من باشد
...

خداکنه شروع و پایان خوبی داشته باشم

شنبه 1387/09/16  توسط قلم  |